Εφαρμόζω την αφή
σ' αυτή την αγαπημένη
ακροστοιχίδα
σαν σε Μπράιγ
του ηλιόλουστου καλοκαιριού
και του όμορφου χιονισμένου
χειμώνα
Μέσ' την θαλπωρή
και τις νουθεσίες του χρηστού
εθισμένος στην προσμονή
όμοιος με δεξαμενή
φλοιού ελιάς

Είναι πάλι
μονοπάτι το αγαπημένο
κάποια ξερά χόρτα
λαμπιρίζουν συνειδητότητα
στο θερμό ήλιο
δέντρα στρογγυλά
φυλλωσιές θροίζουν πληρότητα
είναι η διαδρομή
προς τα σχολεία
μου

Απο τις προσευχες

Μόνο μη μ' αφήσεις
ξανά
στη Λάρισα τρεις τη νύχτα
ας πούμε
ή στην ακατανόμαστη
τη θύρα του χαμού

Ευτυχώς που δεν χάθηκε
και ο Τζίνο
τόσο παράταιρα ωραίος
βρίσκεται
μεσ' τη γλύκα του καρπουζιού
προς Περσία μεριά
ακροβάτης απίθανος
της ουσίας του
εργαζόμενος στο μεδούλι

Όχι στην έρημο
κενή
τουλάχιστον όχι
χωρίς ρουλότ
ή χωρίς «πυρ, γυνή ή θάλασσα»

Ευχαριστώ

DREAM

«DAMNED IF THEY LEAVE
AND DAMNED IF THEY STAY:
BETTER AT LEAST TO HAVE GONE,
AND BE DOOMED IN THE BOAT
OF THEIR DREAMS»
Documenta 2007

Παλι...

Πλάτη με 250 κεραμίδια
με δύο λέοντες
μπρούτζινους να υποστηρίζουν
με τα αναγκαία
τα στοιχειώδη τελοσπάντων
φρουρός της ανάγκης
ταπεινός όχι πάντα
υποτάσσοντας αγρίμια
ανήμερα και ημέρα να 'ναι
ποιητής της ανάγκης
στην ανάγκη

στον Λ.

Ελπινίκη:
Η ελπίς της νίκης
δε νίκησε

«Όταν ανέβηκα πια στο τρένο, θυμήθηκα
ότι μέσα στη ζάλη μου είχα ξεχάσει
να δώσω φιλοδώρημα στον ταξιτζή,
και με την παράλειψη αυτή αφέθηκα δύσθυμος
να επιστρέψω στον κόσμο των αηδιαστικών
γεγονότων».

Ίμρε Κέρτες
«Εγώ, ένας άλλος»

σε δυο φιλους

Θα συναντηθούμε πάλι
μετά
εφτά φάρους
τρεις πλαγιές στο δειλινό
μια ντουζίνα έρωτες
και μία και μόνο
μία αγάπη

Ένα έψιλον
γκριζοραγεί
στους πρόποδες
του πίνακα

Παραλληλια

Ενθάδε κείμαι
μάτια κλειστού
όμοια εφαρμογή
στο καλούπι πιρουέτας
ν' ακολουθώ
τις άνω κατακόρυφες
λεπτές φωτεινές χορδές
ολισθαίνοντας
σαν δάχτυλα σε τάστο.

Αυτοαναφορα

...ήταν κρυφτό
στις πτυχώσεις των λέξεων
άλλοτε ξέπνοος
ή ρουφώντας την κοιλιά
για να χωράω

Επειδη η αναβολή σκοτώνει την δημιουργία....

Εγκατάλειψη αφής

Σε γνωστά σκεπαστά πάρκα στιγμές ανταμώνονται σε σκοτάδια που προσχωρώ από μοναξιά και καταριέμαι.
Χνουδάτες επαφές στο πρόσωπό μου και τα χείλια μου ξερά σχηματίζουν νοητές ελλείψεις στα μάγουλά της όντας ανολοκλήρωτες επαφές. Εγκαταλελειμμένες υγρές ανάσες ανεμοδέρνουν τον άνυδρο ώμο μου. Μνήμες αφής ανασύρονται στα πονεμένα και τόσο απορημένα ακροδάχτυλά μου, που αναβιώνουν ένα ιδιαίτερο παρελθόν, πάνω στο αυλάκι της σπονδυλικής στήλης ενός άλλου γυναικείου κορμιού.
Το φυσικό τέλος της νύχτας -το επόμενο πρωί, φέρνει τον γνώριμο θάνατο, τον επανειλημμένα μετρημένο, όπως ο χρόνος που χρειάστηκε κάθε φορά για να γίνω αποδέκτης παροδικής τρυφερότητας, πότε γνήσιας πότε τυχαίας...

Το μονόκλ....

Που να σε φυλακίσω τώρα; Τώρα που οι απέρριτοι βομβαρδισμοί των ιστοριών γεμίζουν αχνό το ραγισμένο μου ματογυάλι.Είμαι ένας που δεν είδε το χρόνο σου να κυλάει.Πού να σε δω; Όχι πίσω από χαμόγελα, δεν θέλω.

Ανατροπές απότομες μα αναμενόμενες μέσα σε κοινούς χρόνους τη στιγμή που ανασυνθέτω εγχειρήματα κοπιαστικά. Κοίτα να δεις που τελικά η λατρεία αιώνων ατιμάστηκε από εκείνο το λευκό έρωτα της λήθης. Πώς;

Θες τώρα να μετράμε από την αρχή τους αιώνες του αναπόφευκτο; Ή θες να χαραμίσουμε απειροστά μέτρα για να βυθομετρούμε χάη;

Κάθισε. Αισθάνομαι το χιόνι να κυλάει απο το κεφάλι σου και να φτάνει στα πόδια μου αχνιστό. Δεν γίνομαι ειρωνία, αλλιώς θα τρύπωνα σαν πέος σε παλλόμενο αιδίο να αναταράξω πονοκεφάλους. Θα τρύπωνα έστω και σαν τρίχα σε μια ράβδωση του χειλιού, να προκαλέσω ρίγος, αηδία. Πώς να κινηθείς σαν σφαίρα στις ραβδώσεις ενός αυτιού;

Αρχίζω ξανά το μέτρημα, γιατί τούτη τη φορά δεν θα με πάρει ο χρόνος: ενα, δύο τρία, τέσσερα, πέντε, έξι...

βλέποντας....

Βλέποντας τα τσιμεντοποιία αρχίζω πάλι να συγκρίνω

τη φιλία δωματίου

με το λιθοβολιμένο έρωτα

Νεκροταφείο είδα

αλλά δεν μπόρεσα ακόμη

να συγκρίνω θανάτους

*******************************

Αγωνιώ στην μνήμη

από τις διαδοχικές

καλοκαιρινες κηδείες μου

τις πυρετικά

αναπλασμένες μου μορφές

σαν υποκατάστατο του έρωτα σου

* *

Η γιορτή

Διαμερίσεις χώρου

μόνο στα ιδιόκτητα σκοτάδια

άγχεσαι να συγρουστείς με φως

Μισές ανάσες

Το κάθετο επίπεδο στα μάτια

μοιράζει το χώρο

τον κοινό

Οι μυρωδιές σου

λογχίζουν ίσα στην κόρη

ενόσο στροβιλίζονατι σε τοίχους

που δεν χαιδολογήθηκαν για καιρό

από το φρέσκο αέρα της αυγής

* *

Χαραμάδα με θέα

Κοιτάζω επίμονα την λάμψη σου

μήπως και ουρλιάξω

κι όμως

τα εσωτερικά ποτάμια

δεν εκδηλώνονται

μέσα απο ψεύτικα αρχεία πόνου

Οι αιώνιες αναδρομές μου

αόρατες

αδυνατούν πολλες φορές

να πυροδοτήσουν ακόμα και

τον οίκτο σου

Μόνο στο σώμα σου

η ιδιόκτητη ιστορία

διαγράφεται ανάστροφα